κοίτα να δεις....

Thursday, March 15, 2007

οι 5 λέξεις του george!!!

Μου ζήτησε ο φίλος μου ο george να γράψω μια ιστορία με τις λέξεις : αδυσώπητος έρωτας,κιτρινισμένα γράμματα,ταξίδι του ονείρου,χαμόγελο,φθοροποιός χρόνος......

Όταν είδα τις λέξεις είπα....ωχ!
μετά είπα...ωχ! ωχ! ωχ! τώρα τι γράφουμε???
και μετά ....α,ρε george....
και μετά.....


Μια φορά κι έναν καιρό,
σ΄ένα ινδιάνικο χωριό, στην Αίγινα νομίζω, ζούσε ένας πολύ σκληρός άνθρωπος. Τόσο σκληρός ήταν που όταν κοιμόταν,οι γυναίκες του χωριού έτριβαν με αυτόν τις κατσαρόλες τους και τα τηγάνια τους...
Κανέναν δε λυπόταν αυτός ο σκληρός άνθρωπος, κανέναν δε βοηθούσε κι απ΄όλους κάτι είχε πάρει.... Καθημερινά έξω απο τη σκηνή του μαζεύονταν,για ώρες, άντρες και γυναίκες όλων των ηλικιών για να φωνάξουν,για να διαμαρτυρηθούν , για να πάρουν πίσω αυτά που τους χρωστούσε....
Ήταν όμορφος και πολύ ψηλός, πιο ψηλός απ ΄όλους.... κι όταν έβγαινε απο τη σκηνή του όλοι βουβαίνονταν και τον κοιτούσαν. Τα ξεχνούσαν όλα! Οι γκρίνιες σταματούσαν! Μόνο τον κοιτούσαν και μόνο τον θαύμαζαν.... κι όλοι ψιθύριζαν το όνομά του... ο Αδυσώπητος Έρωτας, ο Αδυσώπητος Έρωτας....

Μια μέρα,ένα μικρό ινδιανάκι , Το ταξίδι του ονείρου, πήγε και στάθηκε κι αυτό έξω απο τη σκηνή κι όταν εκείνος βγήκε ,ψηλός και επιβλητικός , βγάζει ο μικρός τη σφεντόνα απο την τσέπη του και του ρίχνει μια πέτρα στην κεφάλα και πάρτον κάτω τον γίγαντα.... Τον είχε καιρό στη μπούκα γιατί κάτι είχε πάρει κάποτε και απο τη δική του μαμά.....
Το μαζεμένο πλήθος τα έχασε.... σάστισε......και χωρίς καμία λογική εξήγηση....αρπάζουν όλοι τους απο μια καρέκλα και τρέχουν ,θυμωμένοι, να κυνηγήσουν το Ταξίδι του Ονείρου...
Εκείνο βέβαια έτρεχε πολύ γρήγορα και σιγά μην το έπιαναν....
Πιάνονται τα όνειρα??
Πού και πού γυρνούσε μόνο και τους κοιτούσε και τους ρωτούσε.... Καλέ,έτσι σας έμαθαν εσάς να κυνηγάτε τα όνειρα..... με καρέκλες???
Το πλήθος όμως που ήξερε πολύ καλά να μιλάει αλλά όχι να ακούει... συνέχιζε να τρέχει κραδαίνοντας τις καρέκλες στον αέρα!!!
Όταν άρχιζαν να κουράζονται και να σταματούν λίγο,λίγο... κάπου μπροστά τους,μακρυά είδαν να έρχεται προς το μέρος τους ο μάγος του χωριού... ο Φθοροποιός Χρόνος !
- Που πάτε άμυαλοι,τους ρωτάει. Πάλι με το παιδί τα βάλατε? Άλλος φταίει, άλλος την πληρώνει?? Ντροπή σας!!! Μπροστά στον Αδυσώπητο Έρωτα μου κάνετε όλοι το παπί....
Άντε να μου χαθείτε.... που να σας φθαρούν τα σχοινιά στις σκηνές σας και επίσης και τα λάστιχα στα μεσοφόρια σας!!! (τα βρακιά δεν είχαν ανακαλυφθεί ακόμα)

Έτσι κι έγινε....
Τρομαγμένοι απο την κατάρα που τους έριξε ο μάγος και κρατώντας όπως μπορούσαν τα μεσοφόρια τους για να μην τους πέσουν, γύρισαν στο χωριό.
Φτάνοντας έξω απο τη σκηνή του Αδυσώπητου, τι να δουν???
Δίπλα στο κεφάλι του ψηλού στεκόταν γονατιστή η φουρνάρισσα του χωριού η
Κιτρινισμένα Γράμματα.
Η κατάρα του μάγου γκρέμισε το φούρνο της. Ίσα που πρόλαβε να βγεί!! Την είχε πιάσει πανικός! Άρχισε να τρέχει σαν τρελλή,σκεπάζοντας το πρόσωπό της με τις παλάμες της....
Κι επειδή φυσικά,με τις παλάμες να σκεπάζουν και τα μάτια της ,δεν έβλεπε που πήγαινε, δεν είδε τον πεσμένο Αδυσώπητο, σκόνταψε πάνω του κι έπεσε κι αυτή....
Ξέχασα να σας πω πως η Κιτρινισμένα Γράμματα είχε πολύ κιτρινισμένα δόντια. Επειδή όμως ,στο χωριό , όταν τη βάφτιζαν υπήρχε άλλη με το όνομα Κιτρινισμένα Δόντια , την έβγαλαν Κιτρινισμένα Γράμματα για να αποφύγουν τη συνωνυμία...
Η Κιτρινισμένα Γράμματα λοιπόν,πίστευε πολύ στη μοίρα και στο πεπρωμένο κι έτσι όταν είδε τον ψηλό δίπλα της,πεσμένο κι αυτόν, πίστεψε πως έπρεπε να τον βοηθήσει να συνέλθει και να αναλάβει απο κείνη τη μέρα και μετά,τη φροντίδα του για πάντα!! Αυτό κατάλαβε!!

Σηκώνεται λοιπόν του ρίχνει δυο τρία χαστούκια (είχε και βαρύ χέρι,ένεκα ο φούρνος...) και του λέει....
- Άντε ,σήκω πια... σα μικρό παιδί κάνεις.....
- Μα πονάω της λέει εκείνος,κλαψουρίζοντας.
- Πονάς έ?? Να πρόσεχες, ποιός σου είπε να μπλέκεις σε φασαρίες???
- Μα τι φασαρίες μου λές? της λέει.
Το ταξίδι του ονείρου με χτύπησε....
- Το όνειρο?? Δε μπορεί , κάτι θα του έκανες για να σε χτυπήσει.... Τι του έκανες?? λέγε...
- Ε, να.... πήρα κάτι απο τη μαμά του....
- Τι της πήρες??
- Το χαμόγελο....της πήρα....
- Τιιιιιιιιιιιιιιι???
- και την καρδιά......
- Τιιιιιιιιιιιιιιιιι??? λέει πολύ αγριεμένη τώρα η φουρνάρισσα....
Η φουρνάρισσα που είχε πάντα στην τσέπη της ένα πτυσώμενο φουρνόξυλο..... το βγάζει κι αρχίζει να χτυπάει μ΄αυτό δυνατά τον Αδυσώπητο Έρωτα.....
- Αουτς, ωχ, μη, άουχ....φώναζε ο ψηλός...
Ρίχτου,ρίχτου φώναζαν οι ινδιάνοι που τους παρακολουθούσαν απο μακρυά κι απ΄ τη χαρά τους ξέχασαν τα κομμένα τους λάστιχα....κι άρχισαν τα παλαμάκια και τα μπράβο ενώ τα μισοφόρια έπεφταν το ένα μετά το άλλο....

Με σκυμένο κεφάλι ο Αδυσώπητος Έρωτας μπήκε στη σκηνή του ενώ η Κιτρινισμένα Γράμματα τον ακολούθησε μέσα χωρίς να σταματάει να του ρίχνει φουρνοξυλιές με την ψυχή της...
Λίγο μετά ο Αδυσώπητος Έρωτας βγήκε να απλώσει τη μπουγάδα.....
Αδυσώπητεεεεεεεεεεεεεεεεεεε φώναζε νευριασμένη η Κιτρινισμένα Γράμματα...
τα μανταλάκια ξέχασες βρε αχαίρευτεεεεεεεεεεεεεε....
Ξαναμπαίνει μέσα εκείνος,παίρνει τα μανταλάκια, ξαναβγαίνει, απλώνει και βολίδα ξαναμπαίνει για να βγεί και πάλι, σχεδόν αμέσως με 2 τεράστιους σκουπιδοτενεκέδες.... ενώ η Γράμματα συνέχιζε να φωνάζει.....

Οι ινδιάνοι,χαρούμενοι για την κάθαρση.... που τώρα πια,όχι μόνο έβλεπαν μπροστά τους... αλλά την ένιωθαν και στην ψυχή τους, έγραψαν μια για πάντα τον Αδυσώπητο Έρωτα στα παλιά τους τα παπούτσια (αυτά είχαν ανακαλυφθεί) και συνέχισαν επιτέλους τη ζωή τους που έτσι κι αλλιώς, εδώ και πολύ καιρό προχωρούσε χωρίς να τους περιμένει.... και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτεραααααααααααα!!!!



και τώρα ποιος θα το συνεχίσει το παιχνιδάκι μας???? δε ξέρω ποιός έχει μείνει που δεν έχει γράψει..... αλλά όποιος έχει τη διάθεση.....ας πάρει τις λεξούλες που λέγαμε και καλά ξεμπερδέματα....

14 Comments:

  • At 15/3/07 18:31, Blogger George said…

    Δεν θα μπορούσα με τίποτα να φανταστώ ότι θα μπορούσε κάποιος με αυτές τις λέξεις-φράσεις να πλάσσει μια ιστορία που θα με έκανε να πέσω κάτω απο τα γέλια. Ειλικρινά σου λέω έπεσα απο την καρέκλα όταν το διάβαζα! Μην κοιτάς τώρα, σηκώθηκα αλλά πονάνε τα παϊδια μου. ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ. ΕΙΣΑΙ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ.
    Πάντως το φιλί δεν το γλυτώνεις και ας φωνάζει ο Tanasis. :***********

    Σε ευχαριστώ.

     
  • At 15/3/07 20:19, Blogger sevarose said…

    φοφερη Μαικααααααααααα
    ...αυτο το πτυσσωμενο φουρνοξυλο ..πολυ χρησιμη εφευρεση χεχεχε

     
  • At 15/3/07 20:22, Blogger sevarose said…

    ΑΜΑΝ ΠΤΥΣΟΜΜΕΝΟ ΕΙΝ ΤΟ ΣΩΣΤΟ Ε;

     
  • At 15/3/07 21:09, Blogger takis said…

    Το Καπνισμένο Τσουκάλι στέλνει ομιχλώδη μηνύματα στο Ξενιτεμένο Πουλί σημαδεύοντας το τέλος μίας ημέρας γεμάτη συγκινήσεις...

     
  • At 15/3/07 22:57, Blogger annamaria said…

    Kαλα ,
    μονο εσυ θα μπορουσες με αυτες τις λεξεις να γραψεις κατι τοσο υπεροχο και διαφορετικο!!
    Μπραβο σου ρε Μαικα, πραγματικα μπραβο!!
    Τα φιλια μου απο καρδιας!!

     
  • At 16/3/07 06:36, Blogger Alexandra said…

    Λάτρεψα την ινδιανική σου εμμονή!

    μ'αρέσει!

     
  • At 16/3/07 07:18, Blogger dodos said…

    Απίθανο παραμύθι γιά "φευγάτα" παιδάκια!

     
  • At 16/3/07 21:52, Blogger Ασκαρδαμυκτί said…

    Μας φόρεσες τα γυαλιά όλων μας...
    Συγχαρητήρια!

     
  • At 17/3/07 21:02, Blogger maika said…

    george
    άμα φωνάζει ο Tanasis μην τον φιλήσεις.... εγώ πάντως το δέχομαι και σ΄ευχαριστώ!!!
    Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε και που έπεσες απο την καρέκλα...χε χε χε!!!
    Να είσαι καλά!!

    sevarose
    ...όπως και να γράφεται... την δουλειά του την κάνει...έτσι?
    σ΄ευχαριστώωωωωω

    takis
    καπνισμένο τσουκάλι κοίτα να αλλάξεις το πατάκι που κουνάς πάνω απο τη φωτιά όταν μου στέλνεις μηνύματα γιατί τα μηνύματα δεν ήταν απλώς ομιχλώδη... ντουμάνι ήταν ,πνίγηκα στον καπνό....γκουχ,γκουχ....

    annamaria
    σ΄ευχαριστώ!!
    η γνώμη σου μετράει για μένα, μέχρι το άπειρο κι ακόμα παραπέρα!!
    Να είσαι καλά

    alexandra
    χαίρομαι που σου άρεσε!
    πάντως το κόλλημά μου με τους ινδιάνους ... το έχω!!

    dodos
    φευγάτα σαν κι εσένα!!!

    ασκαρδαμυκτί
    παντζάρι έγινα...
    το εννοείς,έτσι???
    σ΄ευχαριστώ πολύ!!!

     
  • At 17/3/07 23:00, Blogger aphrodite said…

    Εκπληκτικό!

    Δεν ξέρω αν γέλασα πιο πολύ ή αν μού'ρθε να βάλω τα κλάμματα πιο πολύ - με χτυπάει κάτω απο τη ζώνη πάντα αυτό το θέμα... Αχ ρε τρελλοκόριτσο, πότε θα τις δέσεις τις ιστορίες σου βιβλίο να τό'χουμε ξέρεις, από αυτά τα αγαπημένα, που σε όποια σελίδα και να το ανοίξεις παίρνεις δύναμη...

    Αν μη τι άλλο, γελάς υπενθυμίζοντας στον εαυτό σου ότι η ζωή είναι πολύ μικρή για να την παίρνουμε τόσο σοβαρά - και να ζεύουμε μανταλάκια, απλώστρες και σκουπιδοντενεκέδες σε όσους μας κάνουν τον καμπόσο, ε?

    (πτυσσόμενο φουρναρόξυλο!! ΛΟΛ ΛΟΛ ΛΟΛ!)

    Πολλά φιλιά και σ'ευχαριστώ!

     
  • At 18/3/07 13:42, Blogger maika said…

    κι εγώ σ΄ευχαριστώ!!
    ...όσο σοβαρά κι αν την πάρουμε πάλι τα δικά της θα κάνει.... εμείς όμως στην κόντρα...εκεί!!
    θερινοί εραστές σε χειμώνα βαρύ... που λέει και το τραγούδι...και που επίσης το έχω αφήσει και κάπου αλλού σα σχόλιο αλλά τώρα δε θυμάμαι.
    Να είσαι καλά!!

     
  • At 18/3/07 16:47, Blogger nyctolouloudo said…

    τι να πω εγώ που δεν τα είπαν και οι άλλοι..

    βεβαίως, βεβαίως..!!
    είσαι υπέροχη, εξαιρετική, μοναδική, φανταστική, καταπληκτική, ονειρική, απίθανη, με άλλα λόγια....καταρράκτης ιδεών!

     
  • At 18/3/07 19:07, Blogger minimastoboukali said…

    Μάικα,

    Η φαντασία σου, που είναι ο αέρας στο ινδιάνικο χωριό σου, είναι ο πιο δροσερός και καθαρός αέρας, όλης της μπλογκόσφαιρας.

     
  • At 21/3/07 12:53, Blogger maika said…

    μεθυσμένα χρώματα
    κι εγώ τώρα τι να πω??? φτάνει το ευχαριστώ? δε φτάνει!! βάζω λοιπον 1000 ευχαριστώ για αρχή (τα υπόλοιπα λίγα,λίγα...ΟΚ?) και πολλά πολλα φιλιά

    minimastoboukali
    Σ΄ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια φίλε μου... ελπίζω να τα αξίζω...

    σσσσσσσσσσ...μη μας ακούσει και κανείς....τα 100 ευρουδάκια που λέγαμε.... για τα σχόλια... ΟΚ τα έχω κιόλας στο λογαριασμό σου..
    σσσσ...

     

Post a Comment

<< Home